Eva Schuurman
dichter, tekstschrijver, trouwambtenaar

Hoe je me roerde 
en ik denken moest
aan het witte staafje
dat in mijn koffie
stak,
wat ik onbehoedzaam
-terwijl jij voorbij liep-
probeerde te buigen
en per ongeluk
brak.

 

 

 

 

Je dacht even
dat ik je hand pakte
met een andere rede,
maar ik wilde gewoon
net als al die anderen.
Vingers in elkaar,
zeer waarschijnlijk
ongelijke passen,
en dan zo’n extra
huppeltje maken
om in hetzelfde
ritme te komen.

 

 

 

 

Ben talloze malen
opnieuw
de kamer ingelopen
heb op de gang mijn neus
steeds leeggehaald
om daarna
opnieuw
te duiken
in de leegte
en te snuiven
aan jouw deken.

 

 

 

 

Kom maar hier
met al je zorgen
‘k wrijf
Je voorhoofd
uit de fronsen
en je lach weer
in de plooi
‘k zal
je hart
weer laten
bonzen
en je dromen
maak ik mooi.